Odpowiedzialność i Państwo.

Od jakiegoś czasu mam dojmujące wrażenie, z którym dzieliłem się niejednokrotnie z moimi najbliższymi współpracownikami, że urzędnicy publiczni niekiedy nie czują się odpowiedzialni za powierzone im zadania. To stwierdzenie byłoby w całości niesprawiedliwe, jeżeli odniósłbym się tak do wszystkich osób sprawujących urzędy państwowe i samorządowe. W momencie, gdy System Opieki Sarmackiej obsługiwała już wyłącznie jedna osoba, zasugerowałem Rządowi, aby ponownie podnieść część organów administracji do rangi ministerstwa. Nie ze względu na zmianę nazwy czy wzrost wynagrodzenia. Ze względu na odpowiedzialność polityczną ponoszoną przed suwerenami Najjaśniejszego Księstwa, wyrażaną składaną publicznie przysięgą ministerialną. Analogiczny krok został zasugerowany w przypadku rządowego resortu promocji, wcześniej funkcjonującego raz — wyłącznie na papierze, dwa — będącego jedynie częścią składową Ministerstwa Dziedzictwa Narodowego. I jak tu fachowiec, jeden z najlepszych od dwóch lat szefów resortu, miał zająć się zabytkami, rozrywką, kulturą, promocją, swoim samorządem…

Próbował. Ale promocją nie mógł. Bo się nie da. A minister to minister — robić musi. W expose kolejnych Kanclerzy również pomijany być nie może. I, Drogie Sarmatki i Drodzy Sarmaci — Minister Promocji od chwili restauracji urzędu pomijany w expose obu Kanclerzy nie był! I to jest oczywista oczywista oczywistość obfitująca w obfitość.

O skuteczności takich, a nie innych działań Korony nie jestem w stanie rozstrzygnąć po miesięcznym (nie)funkcjonowaniu jednego z gabinetów i początkowej fazie działania drugiego. Można (i należy) jednak powiedzieć kilka słów o odpowiedzialności.

Resort jest dla ludzi. Tworzą go ludzie. Ludzie się mylą. Ludziom się nie chce. Ludzie są leniwi. Ludzie są pracowici. Ludzie są — w końcu — różni. Nie wierzę w utopie o idealnym kształcie państwa, choć uznaję i uważam za słuszne rozważania akademickie. Nie „lubię” — zarówno jako Książę, jak i obywatel — gdy moje polecenia są nierealizowane. Z taką samą mocą nie odpowiada mi sytuacja, gdy sam nie wykonuję właściwie swoich kompetencji wynikających z roli suwerena lub przepisów prawa.

Chcę jednak — zapewne jak każdy obywatel sarmacki — aby rola naszego wspólnego państwa i jego aparatu urzędniczego polegała na nie tylko na utrzymaniu dotychczasowego poziomu, ale na rozwoju całego Księstwa i Korony. Nie chcę, aby jakikolwiek urzędnik państwowy czy publiczny zaniedbywał obowiązki wobec Narodu. Chcę, aby obywatele sarmaccy byli zaangażowani w sprawy Państwa tak samo lub jeszcze bardziej niż posłowie i senatorowie (pozdrawiam z tego miejsca niegłosujacych lub nieaktywnych w debatach parlamentarzystów). Jak to uczynić?

Po refleksji spowodowanej rozmową z jednym z byłych sarmackich książąt postanowiłem, że w najbliższej przyszłości (niezobowiązująco powiedzmy, że będzie to miesiąc) nie będę wydawał żadnego dekretu z mocą ustawy, o ile nie będzie tego wymagał najzupełniej ściśle pojęty interes Państwa. Sprawdzimy, przede wszystkim dla siebie, Drogie Sarmatki i Drodzy Sarmaci, sprawność wybranego przez nas parlamentu i jakość decyzji przezeń podejmowanych.

Odpowiedzialność nierozerwalnie wiążę się z koniecznością stanowczego podejmowania decyzji. Po złożeniu projektu zmiany Konstytucji przez Jaśnie Oświeconego Marszałka Izby Poselskiej, Michała diuka Łaskiego, mamy okazję jeszcze raz sprawdzić się jako społeczeństwo. Celowo nie napiszę, co zmienia projekt diuka Łaskiego. Każdy może sprawdzić to sam – we własnym zakresie. W Izbach Połączonych, rzecz jasna.

Ze swojej strony proponuję — o ile poprzez wycofanie swojego projektu wyrazi na to zgodę Jaśnie Oświecony Marszałek Łaski — zorganizowanie referendum konstytucyjnego w sprawie przyjęcia zgłoszonego projektu zmiany Konstytucji. Szczególnie, że projekt dotyka ściśle kwestii odpowiedzialności przed Narodem Sarmackim. Uważam, że każdy obywatel sarmacki powinien być silniej zaangażowany w sarmacką politykę — gdyż polityka, Moi Drodzy, kształtuje nasz kraj. Niech potem nikt nie mówi, że jest źle, bo każdy ma szansę zmienić Sarmację. Zaczynamy igrzyska?